Waarom ik weer readings geef (Er brandt een nieuw vuur in me)

In Oktober 2019 besloot ik, na zeven jaar readings geven, om te stoppen met het delen van mijn kennis over Human Design in één-op-één sessies. De beslissing kwam heel plotseling, maar het was erg definitief. Ik zegde staande afspraken af en deelde hen die onlangs een aanvraag hadden gedaan mee dat ik ze niet zou kunnen ontmoeten.

Mijn timing was nogal interessant. Het interview wat ik had gedaan voor de podcast Op Zoek was net de dag ervoor uitgebracht. Er waren al een aantal enthousiaste reacties op gekomen. Als ik niet die dag had aangekondigd dat ik stopte met readings had mijn agenda de komende tijd helemaal vol gestaan.

Dit bevestigde voor mij hoe kloppend deze beslissing was. Dit was niet een keuze die ik baseerde op wat er om mij heen gebeurde. Het was een beweging die vanuit mijn binnenste plaatsvond. De energie om readings te geven was al een tijd aan het wegsijpelen. Tijdens een sessie was ik altijd vol energie, enthousiast om te kunnen delen en gehoord te worden, altijd blij om advies te kunnen geven. Dit was de reden dat ik ze was blijven aanbieden. Ik kon niet begrijpen hoe iets dat zo kloppend en fijn voelde iets was dat ik moest loslaten.

En toch, ik was gaan opzien tegen het checken van mijn inbox. Ik voelde druk over het werken binnen een tijdslimiet. Het voelde niet goed om me voor te doen als een ondernemer, terwijl ik niet hield van werken met geld en marketing me tegenstond.

Op de dag wanneer het eindelijk klaar was, voelde het niet meer als een keuze. Dat was het wel geweest terwijl het in mijn hoofd rond maalde in de voorgaande maanden. Toen de beslissing kwam, echter, voelde het meer als overgeven aan een innerlijke waarheid dan een actieve beslissing.

En toen vond er een paar maanden geleden een vergelijkbare beweging plaatst. Ik was mijn inbox aan het checken, wat ik af en toe deed. Er kwamen nog steeds aanvragen binnen, ook al was ik al meer dan een jaar niet meer actief. Ik las een aanvraag en ineens voelde ik, weet je wat, dat lijkt me ontzettend leuk om te doen. Ook deze beweging zat er al een tijdje aan te komen, maar had ik niet voor mogelijk gehouden totdat het daadwerkelijk gebeurde.

Oktober en November waren vreselijke maanden voor me. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo’n dieptepunt heb bereikt. Ik voelde me werkelijk miserabel, tot zover dat ik me er ziek door voelde. Ik voelde me zwak en nergens toe in staat. Ik was mezelf aan het opgeven. Ik was me erbij neer aan het leggen dat ik ooit ook maar enigszins succesvol zou kunnen zijn. Ik ervaar al heel lang vermoeidheid, die ik dankzij mijn Human Design heb kunnen begrijpen – ik ben een projector met geen enkele gedefinieerde motor; als er geen energie uitwisseling is, dan is er geen energie voor mij. Vruchtbare, duurzame energie uitwisselingen zijn eigenlijk altijd zeldzaam geweest.

Nu Corona ons allen uitnodigt naar binnen te gaan, leek de energie stroom helemaal gestopt te zijn. In de herfst bereikte ik een nulpunt. Het leek alsof er nooit meer energie zou zijn. Het voelde alsof niets dat ik had gehoopt te bereiken ooit werkelijkheid zou worden. Er komen tranen in mijn ogen terwijl ik dit schrijf, want dit is werkelijk mijn grootste angst. Dat is waar ik terechtkwam, in de realisatie van mijn grootste nachtmerrie. Wat als ik nooit iemand zou zijn. Er was een vonk in mij die de waarheid kende – dat ik alles al ben, zelfs als ik niets ben – maar dat voelde betekenisloos wanneer het licht aan het eind van de tunnel helemaal uit zicht was.

Toen, op een dag in december, veranderde alles. Ik was aan het videobellen met vrienden – die meer in mij geloven dan wie dan ook –  en ik vertelde hen over de donkerte waar ik in waadde. Ik vertelde hen dat ik bang was dat ik nooit in staat zou zijn om de waarheid die in mij leeft tot uiting te brengen. Dat ik niet meer kon geloven dat ik ooit mijn stem gehoord zou mogen vinden. Ze antwoorden met een simpele uitnodiging en zeiden, zeg het dan nu tegen ons. Deel je waarheid met ons. En dus dat deed ik. Ik liet het allemaal uit me stromen. Toen ik klaar was vroegen ze me om meer. En er was meer. En daarna nog meer. Ze luisterden en gaven mij alle ruimte. Ze lieten me weten dat ze mijn woorden, mijn toon en mijn helderheid waardeerden. Tegen de tijd dat we ophingen voelde ik me opgeheven. Alsof ik letterlijk uit de modder waar ik onder was begraven was getild en de zon weer kon zien.

In de dagen hierna voelde ik me enorm kwetsbaar. Ik was uit het donker, ja, maar voor hoe lang? Wat was deze nieuwe gewaarwording en hoe lang zou het duren? Het voelde alsof ik door een golf was opgepikt, maar ik zag al voor me dat dat het me zo weer zou laten vallen. Een aantal dagen dobberde ik in deze nieuwe wateren en droeg mezelf voorzichtig. En toen begon er van alles te gebeuren. Ik begon stappen te nemen om projecten die al een tijd in mijn hoofd zaten in beweging te brengen. Een goede vriendin kwam met een mooi project waar we elkaar voor uitnodigden. Een ander samenwerkingsproject begon serieus vorm te krijgen. En ik voelde zin om weer met readings te beginnen. Alsof er een knop was omgezet, stroomden de aanvragen binnen en ik antwoordde met een enthousiaste “ja!”

Het is alsof een hele pure energiebron in mij is geopend. Het is niet eens een energie uitwisseling, want het is helemaal van mij zelf. Het beweegt me naar anderen toe, maar het brengt ook mijn eigen zelfstandige beweging op gang. Het maakt me niet zo effectief en druk bezig als een Generator of een Manifestor wellicht zou zijn, maar dat maakt de energie stroom niet minder echt en waarachtig. Het voelt als de Projector Kracht waar ik al jaren over spreek. Ik heb die zeker in vlagen ervaren, maar nu lijkt het alsof de dammen zijn doorbroken. Er is een vuur in mij ontsprongen. Er leeft een gedrevenheid in me. Als een vuurtoren die licht schijnt op alles wat mogelijk is en me tegelijk de brandstof geeft om in die richting te bewegen.

Het is niet alsof nu alles meteen vanzelf gaat. Ik ben nog steeds heel voorzichtig met mezelf. Ik blijf dicht bij mezelf en mijn eigen flow. Wanneer ik te hard ga, ontstaat er kortsluiting in mijn brein. Dan doe ik het weer wat rustiger aan, haal ik de druk ervan af en herinner dat er tijd genoeg is. Het is bijna te makkelijk om overprikkeld te raken wanneer er zoveel te doen is. Ik ken mezelf inmiddels goed genoeg om te weten dat ik het beste werk wanneer ik me op één ding tegelijk focus. Het is prachtig dat er energie is om aan de slag te gaan, maar ik ben nog steeds een schildpad en geen haas. Ik ga stap voor stap, zonder haast vooruit. Ik vertrouw op de diepe waarheid die in mij leeft en beweeg altijd daarvanuit.

Jouw aanwezigheid hier is van grote betekenis voor me. Als je je bewogen voelt, laat dan een bericht achter, hier of op mijn andere platformen. Alles is nog werk in aanleg, maar mijn inbox is altijd open. Als je geïnteresseerd bent in een reading, ga dan naar mijn Readings pagina of stuur me een bericht. Ik ben benieuwd naar eventuele vragen of reacties die je hebt. Bedankt dat je hier met me aanwezig bent. Much love.

10 reacties

  1. I love you babe. Thank you for this vulnerable sharing ❤️

  2. Thank you

  3. Dank je wel! Sounds like a Divine reboot. Liefs voor jou!

  4. Thank you for your vulnerability. I am a projector, just began diving into Human Design and my oh my! I’m beyond intrigued by it all. From what I’ve read so far, it’s such a reassuring feeling I am currently in. I’ve always been one to go, go, go just like my mother and grandmother did and continuously do, but I see their health and their unhappiness and it’s opened my mind to slowing down. I’m a mama of 4 and my partner is a manifestor so I’m learning about myself first and then will learn about theirs and my curiosity is excited to learn more. 🙂

    • Hi Karen, thank you for sharing. Yours is a situation many Projectors find themselves in. We do what we can and often what we can do is rather a lot… Until we realise it might not actually the best thing for either us or the people around us. It’s a beautiful process what you’re going through.

      If there is anything you want to share, want to know more about or have any question about, my inbox is always open and I would be happen to hear from you.

      Thanks for your comment! Much love, Ariane

  5. Thank you!!!

  6. Dag mooie projectorvrouw.
    Ik voel nog steeds dankbaarheid voor de reading die ik 4-5 jaar geleden van je ontving. Tijd voor het licht na alle donkere dagen.

  7. Wat ontzettend mooi en intiem om jouw proces te mogen lezen, het voelt heel dichtbij zo. Wat een reis. Wat een doorbraak. Wat een rising! En – ondanks dat ik geen projector ben – herken ik je reis enorm. Ook ik ben stilgevallen en aan het opstaan! Shine lady shine!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.